توجه توجه!

بنا به دلایلی تصمیم گرفتم به بلاگفا بپیوندم.لطفا منو بخونید و نظر هم بدید....
cafe-kalame.blogfa.com

آرامش طوفانی

همه چی آرومه٬ آروم آروم. سکوت دور و برمو پر کرده .همه چی آرومه٬انقدر که عجیب به نظر میرسه انگار باید یه اتفاقی بیفته از بی هیجانی کلافه ام از بی بهونه گی .به قول یه دوست دوست داشتنی شاید این آرامش قبل از طوفان ِ یا شایدم خود این آرامش ِ طوفان ِ!

چند روز که همش به یاد یه شعرم :

دیگر یقین کجاست پس از سایه های سرد
ای صبح میرسیم به هم یا نمی رسیم؟!
ساحل اگرچه دست تکان می دهد هنوز
ازما گذشته است به دریا نمی رسیم ٭


٭شعر از جمشید عباسی

کسی می دونه من چم شده؟

چرا دیگه از بارون بدم نمیاد؟چرا منتظر اومدنشم؟چرانصفه شب صداش اذیتم نمیکنه وحتی باعث میشه با یه حس خوب بخوابم؟

چرا با دیدن عاشق شدنش حرصم نمی گیره؟چرا با لبخند های واقعی عکسهاش چشام اشک نمیاد؟چرا حد اکثر عکس العملم چند ثانیه داغ شدنه؟

چرا تماسهای کسی که برام مهم بود و شاید یه روز آرزوشو داشتم خوشحالم نمی کنه؟چرا نهایت ذوقم در مقابل این تماسها یه لبخند بی رمقه؟
داره برف میاد اولین برف امسال و من از دیدنش هیجان زده شدم انقدر که دلم می خواست به همه ی دوستام زنگ بزنم و خبر اومدنشو بدم.معنی این تفاوتها چیه؟نه آدما تغییر کردن نه برف سفید تر شده و نه بارون خوش آهنگ تر. کسی می دونه من چم شده؟؟؟

فال قهوه با چشمان بسته

مدتهاست که چشمانش را باز نمی کند انگار در این سال ها به زندگی با چشمان بسته عادت کرده است. ماجرا



از یک نیمه شب پائیزی شروع شد:


احساس بدی داشت نه راه پس داشت نه پیش به


گوشه ای از سقف خیره شده بود و سعی می


کردبا خودش کنار بیاید عذاب وجدان لحظه ای راحتش نمی گذاشت سعی کرد به خودش دلداری دهد: چرا اینجوری می کنی ؟تو هم حق داری تا کی می خوای اینجوری ادامه بدی باید زندگی کنی عاشق بشی لذت ببری. خودش را که نمی توانست گول بزند فقط زندگی می کرد این نه عشق بود و نه لذت. اما انگار می خواست مبارزه کند شبیه جنگجویی بود که نبرد را دوست داشت ولی توان نداشت.شبیه مجسمه ای شده بود که گاهی در مقابل پسر واکنش نشان می داد و گهگاهی برایش لبخند می زد دلش می خواست گریه کند از آن گریه هایی که فقط در تنهایی ممکن بودبغض تمام وجودش را گرفته بود ناگهان یک واژه ذهنش را پر کرد: خیانت‼ من دارم خیانت می کنم با حرکت پسر به خود آمد:احمق خیانت به کی به چی؟همه چی تموم شده سعی کن آخرین حرفاش یادت بیاد یادت رفته بی وقفه حرف می زد و حتی منطقی ترین سوال توی شوک زده رو هم جواب نداد:چرا؟ حقت بود که بدونی اما نخواست جواب بده .چرا یادت رفته چرا؟


ناگهان پسر متوقف شدوبرای چند ثانیه با نگاهی سرشار از سوال به اوخیره شد به خودش آمد احساس کرد تمام حرفهای ذهنش را شنیده انگار تازه فهمیده بود که چقدر فاصله شان کم است نفس هایش را احساس می کرد با اضطراب لبخندی تلخ به پسر تحویل داد پسر در جواب لبخندی زد و موهایش را نوازش کرد به خیر گذشته بود نفس راحتی کشید و چشمانش را بست باورش نمی شد انگار پسر جایش را به او داده بود چشمانش را باز کرد پسر را دید دوباره بست خودش بود نوازشش عطرش نفس هایش....با چشمان بسته او را در آغوش کشید تمام وجودش گرم شده بود حالا شبیه یک ماده شیر وحشی بود...


نور خورشید چشمان بسته اش را آزار می داد یادش نمی آمد کی به خواب رفته است با چشمان بسته از تخت پائین آمد باچشمان بسته به سمت آشپز خانه رفت با چشمان بسته قهوه نوشید با چشمان بسته برای خودش فال گرفت...


مدتهاست که چشمانش را باز نمی کند انگار در این سالها به زندگی با چشمان بسته عادت کرده است!

درد سر

همیشه من هستم
همیشه جای خالی هست

وقتی توخالی ها هجوم می آورند
ناگهان
        صدایت جهانم راپر می کند
گوشهایم آغوش باز می کنند
حک می شوی
شعر می شوی
درد می شوم

همسایه ها باور نمی کنند
که این سر درد می کند
و این دستمال ها
برای تزئین نیست!

جهان تصور ماست
و التفاتی که تو
                   به سایه های خاطر من داری!
دستی به خویش می کشم
                               که تویی!!
دری به روز می گشایم
که چارقد جمع شده اش را
                              بغچه می کند
من چه وقت هزار ساله خواهم شد
و از پی خوابی بلند
تمام سر انگشت آوارگان جهان را
                            خواهم گریست
چه وقت پیاله ی جهلم
عصای راه دراز دلواپسی خواهد شد!!؟


این روزها حال و هوای عجیبی دارم.................این شعر عارف رو خیلی دوست دارم

برای عارف و دلتنگی هایم که 14 آذر پنج ساله شد:

ای دستانت
تکه ای از آسمان
و چشمانت
ستاره هایی  در تاریکی شبهای کویریم
این روز ها که نیستی
هر روز بیش از پیش
اهل زمین می شوم...